362 ნაბიჯი

-ახლა ხელს გაგიშვებ – მაფრთხილებს დედა და მართლაც ასე იქცევა: ნელ-ნელა უკან იხევს, – დროა, დამოუკიდებლად სცადო.

ორშაბათია, 4 ივნისი. 12 დღეა გასული იქიდან, რაც ექიმებმა მახარეს, შენი გატეხილი ძვალი შეხორცდაო. მე და დედა ტრადიციულად  რეაბილიტაციისთვის საჭირო ვარჯიშებს ვაკეთებთ და ვცდილობთ, ორმოცდათორმეტ დღიანი უმოძრავობის შემდეგ, ისევ გავიარო.

ოთახში დაძაბულობა მატულობს. აქამდე კასტილების/ხელჯოხის გარეშე გავლა არ მიცდია. ვცდილობ, ყველანაირი ფიქრი თავიდან ამოვიგდო, მაგრამ არ გამომდის. შესაბამისად, პირველივე ნაბიჯზე ძირს ვეშვები.

-არაუშავს, თავიდან სცადე, – ამბობს დედა და წამოსაყენებლად მოდის.

თავიდან ვცდი. ბრახ.

– არაუშავს, ჯერ ხომ მეორე იყო.კიდევ სცადე.

ისევ. ბრახ.56f266814f3ec378595bd711fc5dce0c

მესამე. ბრახ.

-კიდევ ერთხელ…

მეოთხე- ბრახ.

– მიდი, გამოგივა!

მეხუთე წაქცევა.

მეექვსე წაქცევა.

მეშვიდე წაქცევა.

წაცევა. წაქცევა. წაქცევა.

-ჯობია,შევისვენოთ. Continue reading “362 ნაბიჯი”

Advertisements

გოგონების იდეალები, გაუცხოებული მშობლები და ემა კლაინის წიგნი

დღევანდელ პოსტში მინდა, რამდენიმე მნიშვნელოვან თემას შევეხო. განსაკუთრებით გამიხარდება, თუ ამ პოსტს მშობლები წაიკითხავენ. იმიტომ, რომ ახლა იმაზე უნდა გესაუბროთ, რისი მოყოლისთვისაც თქვენს შვილებს გამბედაობა არ ჰყოფნით. იმაზე უნდა მოგიყვეთ, თუ რას განიცდიან ისინი, საკუთარ ოთახში გამოკეტილები, როცა თქვენ სამსახურიდან დაღლილები ბრუნდებით. იმ შედეგებზე, რაც მოზარდების გულუბრყვილობასა და უფროსების გულგრილობას მოჰყვება. იმაზე თუ რა გარემოს ვთავაზობთ მოზარდ გოგონებს და როგორ მოვქმედებთ მათზე. ამ ყველაფრის განსახილველად ემა კლიაინის წიგნს მოვიშველიებ.

31925164_2073973339298458_5143790092254445568_n

ტრადიციულად, შინაარსზე მოკლედ გეტყვით: მთავარი პერსონაჟი 14 წლის, მარტოსული, სევდიანი ივი ბოიდია. ის ტიპური თინეიჯერია, არაფრით განსხვავებული, ოღნოდ ეს იქამდე სანამ პარკში ველურ, თავისუფალ გოგონებს არ გადაეყრება, რომლების გამბედაობით და ეგზოტიკურობით მაშინვე მოიხიბლება. თავიდან შემეშინდა, ვაითუ ჩვეულებრივი წიგნია დეპრესიულ მოზარდზე-მეთქი, მაგრამ შიში უსაფუძვლო გამოდგა: ემა კლაინი ისეთ ბნელ მხარეებს ეხება, რომლებზეც ასე თამამად თინეიჯერულ წიგნებში არ საუბრობენ. სწორედ აქედან იწყება მთლიანი ამბავი და ნელ-ნელა რანჩომდეც მივდივართ, რომელიც ანალოგია ცნობილი სერიული მკვლელის- ჩარლზ მენსონის რანჩოსი. მან თავისი კულტი – “მენოსნების ოჯახი”  შექმნა, პრობლემებით გადაღლილი, უარყოფილი გოგონებისგან. ლამაზი სიტყვებით თუ დაპირებებით შეფუთული ძალადობით, სიყვარულსა და დაუნდობელ საზოგდოებაზე დაუსრულებელი ლაპარაკით, ისინი საკუთარ თოჯინებად, მოგვიანებით კი სასტიკ მკვლელებად აქცია. წიგნში ჩარლის პროტოტიპი რასელია. დაუცველი გოგონების(უფრო ფართო კონტექსტში ბრბოს) ფსიქოლოგია, ჩვეულებრივი ადამიანის გაღმერთების პროცესი, ავტორს ძალიან კარგად აქვს აღწერილი:

“მათ საკუთარი ცხოვრება ხელისგულზე მიართვეს რასელს, რომელიც ამ ძვირფას საჩუქარს ისე ეთამაშებოდა, როგორც მტაცებელი – მსხვერპლს. გოგოები სამყაროს გამოეთიშნენ და საღი დასკვნების გამოტანა უკე აღარ შეეძლოთ. მათი ყველა ინსტიქტი, თუ ასეთი რამ საერთოდ გააჩნდათ, უკვე დაჩლუნგებულიყო. აღარ არსებობდა თეთრი და შავი, კარგი და ცუდი, სინამდვილე და სიყალბე. მათი ეგოები გაუვარჯიშებელ კუნთს დაემსგავსა, რომელიც მოდუნდა და უსარგებლო გახდა. იმ სამყაროს, სადაც ადამიანები საკუთარი თავის სასარგებლოდ მოქმედებდნენ, საბოლოოდ მოწყვეტილიყვნენ. ყველაფერი სულერთი იყო”.

გოგონების იდეალები და სილამაზის კრიტერიუმები

Continue reading “გოგონების იდეალები, გაუცხოებული მშობლები და ემა კლაინის წიგნი”

12 ფრაზა, რომელიც არასდროს არ უნდა უთხრათ ფეხმოტეხილ ადამიანს

თუ კარგად მიცნობთ ან ბლოგს მაინც ადევნებთ თვალს, აუცილებლად გეცოდინებათ ჩემი ხიფათიანი თავის ამბები. ადრე ერთი გრძელი პოსტიც კი მივუძღვენი და ჩემებური ტკივილიანი ისტორიები იუმორით აღგიწერეთ. ჰოდა, სამწუხაროდ, ახლა მეორე ნაწილის დროც მოვიდა. იმიტომ, რომ აგერ უკვე სამი კვირაა, რაც  გაბზარული ფეხით დავიარები. თუმცა წინა პოსტიგან განსხვავებით, დღეს არ ვაპირებ დაწვრილებით მოგიყვეთ როგორ ვიყოჩაღე, როგორ გავირთულე ყველაფერი, რამდენი გეგმა ჩამეშალა და სხვა ასეთი “ლუზერული” თავგადასვლები. დღეს იმაზე გიამბობთ, თუ რა მოხდა მას შემდეგ, რაც ჩემებმა მარჯვენა ფეხზე ფიქსატორი გადამიჭიმეს, ხელში ორი ყვითელი ყავარჯენი შემაჩეჩეს, ზურგჩანთა მომაკიდეს და სკოლაში გამიშვეს. ანუ უფრო კონკრეტულად იმაზე თუ როგორია ახალი ცხოვრება: ცხოვრება, სადაც კიბეები და მძიმე კარები მოსისხლე მტრები არიან და ცხოვრება, სადაც მეგობრები ძალიან უცნაურ რაღაცებს გეუბნებიან.

მოკლედ, ამ პოსტში ბოლო პერიოდში ყველაზე ხშირად მოსმენილ, გამაღიზიანებელ და მოსაბეზრებელ ფრაზებს შემოგთავაზებთ, რომელიც როგორც წესი ფეხმოტეხილ ადამიანს არ უნდა უთხრათ, მაგრამ მაინც ეუბნებით, რა თქმა უნდა.

მაშ, ასე დავიწყეთ:

1. “აუ, კასტილებით გამაკატავებ?”

UGH.

irritated-gif-7

*ჩახველება*

ძვირფასო მეგობრებო, შეგახსენებეთ რომ კასტილები(ან გინდაც ყავარჯნები) არის ნივთი, რომელიც იყიდება სამედიცინო დაწესებულებებში და გამოიყენებენ ტრავმირებული ადამიანები, რომლებსაც ქვემო კიდურების დაზიანება აქვთ. შესაბამისად, ის ჯანმრთელი ხალხისთვის შემქნილი სკუტერი ან კარუსელი არ არის. მესმის, ერთხელ, ინტერესისთვის რომ სცადოთ (ეგეც იმის შემდეგ, როცა მისი ფლობელისგან თანხმობას მიიღებთ), მაგრამ მუდმივად, ყავარჯნებით გართობა, არ არის კარგი რამე. ეს იგივეა რაც, ცოტა ხნით ფეხები მოგაჭრან, სადღაც შორს გაისეირნონ და მხოლოდ შემდეგ დაგიბრუნონ უკან. who-uses-the-crutches-when-i-amp-039-m-injured_o_2422495

მადლობა ღმერთს, რომ არსებობენ კეთილი, შეგნებული ადამიანები, რომლებსაც ესმით, რომ მაინცდამაინც სასიამოვნო არაა, როცა შენი ერთადერთი საყრდენით სხვები ველად გაიჭრებიან და იქეთ-აქეთ ბედნიერები დახტიან.

ჩათვალეთ, რომ თქვენი სამუდამოდ მადლიერი ვარ.

giphy (2)

2. “მოდი, კასტილებით ვიხმალაოთ”

შესაძლოა კასტილებით ხმალაობა ნამდვილად გასართობი რამეა. მაგრამ გასართობია სახლში, როცა კომფორტულად ხარ მოწყობილი, ფეხიც მოსვენებულ მდგომარეობაშია და წინ თქვენი პატარა და-ძმა/ნათესავი შემოგყურებთ, ანთებული თვალებით . და არა მაშინ, როცა საჯაროდ, ფეხის ტკივილით შეწუხებულს თანატოლი გიდგათ და სახიფათო თამაშს გთავაზობთ.

რა თქმა უნდა, ამ კითხვაზე ტრამვირებული ადამიანები ყოველთვის უარს ვამბობთ, მაგრამ ნუ ინერვიულებთ – აუცილებლად გამოჩნდება მეორე აცანცარებული, რომელიც დიდი სიამოვნებით იწყებს დიდგორის ბრძოლას ჩვენი ყავარჯნებით.

people-who-have-used-crutches-in-public-will-know_o_2566955

wishing-you-a-speedy-recovery-from-your-knee-surgery-but-in-the-mean-while-im-going-to-take-your-crutches-and-beat-you-with-them--66887

აი, ესეც მე, როცა ჩემი კასტილებით მოფარიკავე, ბედნიერ მეგობრებს ვუყურებ და შელდონ კუპერისა არ იყოს, ტელეპათიურად ვახრჩობ.

http_mashable.comwp-contentuploads201306Buffy Continue reading “12 ფრაზა, რომელიც არასდროს არ უნდა უთხრათ ფეხმოტეხილ ადამიანს”

მე და ბლოგი, ანუ ჩვენი სამი წლის იუბილე

ჩემს სამყაროში ჩემი კომპლექსებისა და შიშების მიერ დატრიალებული აურზაურისგან გამოცლის ექვსი საშუალება არსებობს: ზაფხული, ძილი, კაპუჩინო, გვირილები, ლიტერატურა და წერა. ზაფხული წელიწადში ერთხელაა, სკოლის პერიოდში მე და ძილს ურთიერთობა სულ გვერევა, კაპუჩინოსა და ჩემს შორის დედაჩემი დგას, გვირილები კი მხოლოდ გაზაფხულზე მსტუმრობენ, ამიტომ მუდმივ მკურნალად მხოლო წერა და ლიტერატურა მრჩება. ახლა უცნაურ წინდადებას გეტყვით: რეალურად, წერა იმიტომ მიყვარს, რომ ლიტერატურა მიყვარს და ლიტერატურა იმიტომ მიყვარს, რომ წერა მიყვარს. ჩაწვდით? ანუ ჩემს სამყაროში ეს ორი ერთმანეთის გარეშე არ არსებობს. მაგრამ წელს აღმოვაჩინე, რომ ამ სიამის ტყუპებს თურმე კიდევ ერთი ნაწილი გასჩენია – მისი აღმატებულება “სამყაროს ბლოგი”, რომელიც დღეს სამი წლის გახდა. დიახ, დიახ, დიახ. დღეს დაბადების დღე გვაქვს!

დ�კ�ვშირებული სურ�თი

რაღა დაგიმალოთ და ახლა, ამ პოსტის წერისას, ცოტა ემოციური ვარ, იმიტომ, რომ როცა თინეიჯერი ხარ სამ წელს დიდი მნიშვნელობა აქვს. იმას ვგულისხმობ, რომ სამი წლის წინ საერთოდ სხვანაირი ვიყავი და ახლა მთლიანად შევიცვალე, ყველა ასპექტით. იგივე ბედი ეწია ჩემს ბლოგსაც. არ მინდა, ბევრი ლაპარაკით თავი მოგაწყინოთ, ამიტომ ჩვენი ურთიერთობის უკეთ გასაგებად მოკლედ აგიხსნით: ტომ რიდლისა და მისი დღიურივით ვარ ერთმანეთთან დაკავშირებული. თუ “ჰარი პოტერი” კარგად არ გახსოვთ და ამ შედარებასაც ვერ ჩაწვდით, არაუშავს, მაგლურ ენაზე აგიხსნით: ჩემი სულის ერთი ნაწილი ამ საიტზეა. შესაბამისად, თუ მისი გაბრაზება ან უარესი – მოკვლა გინდათ, ჯერ ჩემთან გექნებათ საქმე.

Continue reading “მე და ბლოგი, ანუ ჩვენი სამი წლის იუბილე”

ცოცხალი მოჩვენებები

ცოცხალი მოჩვენებები მუდამ უკან დაგყვებიან.

არ გაცლიან არც კითხვას, არც სიცილს, არც ძილს. დაგყვებიან, ზურგზე ხელებს გირტყამენ და გეჩხუბებიან, რატომ გაგვაფერმკთალეო. ნუ დაგვღალე, ან გაგვიშვი, ან დაგვიბრუნე ჩვენი ფერადი თვალები და თმებიო. შენც მიუბრუნდები: როგორ გაგიშვათ, როცა გადასაგდებად ბავშვობის სათამაშოებიც კი მენანება, ნივთებს ვერ ველევი და თქვენ – ცოცხალი მოჩვენებები, როგორ გაგიმეტოთო, უყვირი.

აი, ეს არის პრობლემა: ისინი მხოლოდ მოჩვენებები კი არა, ცოცხალი მოჩვენებები არიან. იმავე მიწაზე ცოცხლობენ და იმავე ჰაერს სუნთქავენ, რომელესაც ჩვენ. მაგრამ მაინც მოჩვენებები არიან. და ზუსტად ეს მაგიჟებს: როგორ შეიძლება გეშინოდეს ისეთი რაღაცის დაკარგვის, რაც აღარ არსებობს? რატომ, რა ლოგიკით, უნდა გინდოდეს არარსებულის შენარჩუნება?! უცნაურია.

შემდეგ იმაზე იწყებ ფიქრს თუ სად დაუშვი შეცდომა. “რამ გააფუჭა ყველაფერი?” –  მუდმივად უმეორებ საკუთარ თავს და ბოლოს პასუხსაც პოულობ: ზედმეტი ფიქრები, ეჭვები, მოლოდინები, წარმოდგენები – ისინი ასრულენ ამბავს იქამდე, სანამ დაიწყება. ალბათ, სწორედ მათ აიძულეს ადამიანებს გაფერკმთალებულიყვნენ.

Continue reading “ცოცხალი მოჩვენებები”

ბავშვებს მარტოობის ეშინიათ

ძვირფასო ბებო,

გილოცავ დამდეგ შობა-ახალ წელს!

ჩვენთან საახალწლო მზადებაა: თამუნა დეიდამ გვითხრა თოვლის ბაბუს წერილი მისწერეთ, კვირის ბოლოს ჩამაბარეთ და ლაპლანდიაში გავგზავნიო. მე, შენც გემახსოვრება, ასეთი სისულელეების და კეთილი, წვერიანი კაცის არსებობის არ მჯერა, მაგრამ ვინმესთვის მეც ხომ უნდა მიმეწერა ჩემი სურვილები? ამიტომ, გადავწყვიტე შენ დაგკავშირებოდი. თამუნა დეიდა ისეთი მაგარია, რომ დარწმუნებული ვარ, შენს ღრუბლების ქვეყანამდეც მოიტანს ამ წერილს.

მე ისევ ისეთი ყოჩაღი ბიჭი ვარ, როგორიც დამტოვე: არ ვჩხუბობ, უფროსებს ვუჯერებ და როცა რძე გვაქვს ბოლომდე ვსვამ ხოლმე. იმედია, ჩემზე გაბრაზებული არ ხარ ამდენი ხანი რომ არ დაგკავშირებივარ. არ გეგონოს, რომ არ მახსოვდი, პირიქით, სულ შენზე ვფიქრობდი. აი, მაგალითად, ამ ბარბარობას ჩვენთან მამაო მოვიდა, მე კიდევ შენზე დაველაპარაკე და ასე მითხრა, ბებო ახლა უკეთეს ადგილას არის და როცა სცალია, დაგყურებსო. ჰოდა, ალბათ, გეცოდინება, რომ შენთან დადებულ პირობასაც ვასრულებ: არ ვტირი. კარგი, ხო, რამდენჯერმე კინაღამ ავტირდი, მაგრამ კინაღამ არ ითვლება! და რაც მთავარია, მარტოობის არ მეშინია. სულ ვიხსნებ შენ როგორ მეუბნებოდი მარტოობაში გავზარდე დედაშენიც და ბიძაშენიც, არაფერი კატასტროფა ეგ არ არის, სუსტების პრობლემაა ეგო. და მეც არ მეშინია. აი, სიბნელის კი ძალიან… ღამე შუქს რომ გვიქრობენ, მგონია ხოლმე, რომ სიშავე სხვა საწოლებში მძინარე მეგობრებს მპარავს და კანკალი მეწყება. თან აღარც შენ ხარ რომ ჩაგეხუტო… აქ ერთია ყველაზე უფროსი – 14 წლის, გოგა. ძაან ჭკვიანია, სულ გრძელ და ბრძნულ სიტყვებს ამბობს, ყველაფერი იცის, „ცხოვრებისეულ გამოცდილებებს“ გვიზიარებს ხოლმე. მაგრამ გუშინ  რაღაც სისულელე მითხრა(თუ გუშინ ჩემთვის გეცალა, მაშინ გეცოდინება). ჩემს სიძლიერეზე მოვუყევი იმან კიდე გაიცინა და მითხრა, ბავშვებს ერთადერთი რაღაცის ეშინიათ და ეს მარტოობააო. მე ვუპასუხე, საიდან მოტანე-მეთქი, იმან კიდე არ გაინტერესებს რა მოიგონა? სინამდვილეში სიბნელის კი არა, მარტო დარჩენის გეშინიაო. და მერე რაღაცები დაიწყო ბავშვების „ფსიქოლოგიაზე“, მაგრამ ვერაფერი გავიგე. ვუთხარი, მე ბავშვი არ ვარ, მაგალითად, თოვლის ბაბუს არ მჯერა-მეთქი. აბა, ჩვენს სახლს გარედან „ბავშვთა სახლი“ რატომ აწერიაო. ვუპასუხე, ეგრე შენც ბავშვი გამოდიხარ-მეთქი,იმან კიდევ მე გამონაკლისი ვარო. მოკლედ, მაგრად ვიჩხუბეთ, მაგრამ, ბებო, ჩვენს ლამაზ ორქიდეას გეფიცები მარტოობის მართლა არ მეშინია. აი, სიბნელის კი… Continue reading “ბავშვებს მარტოობის ეშინიათ”

“და მაინც, a როგორ გავიგოთ?”

17 ოქტომბერია, სამშაბათი. ჩვენს საკლასო ოთახში გაქანებული მათემატიკის გაკვეთილია. მასწავლებელი მთელი მონდომებით გვიხსნის კვადრატულ ფუნქციაში a კოეფიციენტის გაგების სხვადასხვა მეთოდებს. ჩვენც, მთლიანად ჩართულები ვუსმენთ, მაგრამ პირველი 20 წუთის შემდეგ, როცა მასწავლებელი ახსნას ასრულებს, ვაანალიზებთ, რომ მაინც ვერ მივხვდით, ეს a როგორ გავიგეთ. ამიტომ მეორე წრეზე მივდივართ. მორიგი მარცხის შემდეგ- მესამეზე, მერე – მეოთხეზე და ასე გრძელდება მთელი გაკვეთილი: ჩვენ, გადაღლილები, სასოწარკვეთილი ხმით უარავჯერ ვკითხულობთ a-ს გზა-კვალს და მასწავლებელიც, რომელსაც არც დაღლა და ბრაზი ეტყობა, უამრავჯერ, ათასნაირი ხერხით ცდილობს რაიმე გაგვეგებინოს.
ჰოდა თუ მეტყვიან პირველი სემესტრი ერთი ფრაზით აღწერეო, ზუსტად წლის ყველაზე პოპულარულ შეკითხვას ვუპასუხებდი: “და მაინც, a როგორ გავიგოთ?”.
ამ ფრაზაშია მთელი ტრაგიზმი და დრამატიზმი, ეს არის ჩვენი ჭიდილი მთლიან სემესტრთან: ბევრი მუშაობის მიუხედავად, არადამაკმაყოფილებელი შედეგი.

წლევანდელი წელი იმით გამოირჩეოდა, რომ კატასტროფულად ბევრი სამუშაო გვქონდა. ამან, რა თქმა უნდა, ჩვენს ნერვებზე და სკოლის გარე ურთიერთობებზეც იმოქმედა. შესაბამისად, გარემო პირობებმა გვაიძულა ადაპტაციის ახალი ფორმა -“წუწუნმოუდი” – გამოგვემუშავებინა.  მეცადინეობის დროს, ფეისბუქ-ჩათში 15 წუთიანი შეწუწუნება და გამოწუწუნება ჩვენი თერაპიის ნაწილი გახდა. ეს ერთობლივი გოდვა ნამდვილად დამამშვიდებელი აღმოჩნდა. მოგვიანებით ამ ფაქტის მეცნიერული ახსნაც აღმოვაჩინეთ: წუწუნის დროს სტრესული ჰორმონების დონე მნიშვნელოვნად კლებულობს. შესაბამისად, მოწუწუნეები საშუალოდ უფრო დიდ ხანს ცოცხლობენ. ამიტომ თუ ვინმეს წუწუნით თავს მოაბეზრებთ ეს რკინის არგუმენტი დაუხვედრეთ და უთხარით, სიცოცხლის გახანგრძლივებას ვცდილობო. ვერავინ შეგეწინააღმდეგებათ.

24550526_1901353023227158_215182498_n
ფოტო აღებულია Facebook გვერდიდან – “ნიჭიერი ექიმები”

აი, ასე: ახალი წელი კარს მოგვადგა, წინ ორკვირიანი დასვენება გვაქვს. შესაბამისად, ჩემში კარგა ხნის მიძინებული ოპტიმიზმიც იღვიძებს. თქვენი არ ვიცი და მე ამ პერიოდს ძალების აღდგენას ვუთმობ. მთლიანი არდადეგების ყოველ დღეს სიმხნევისა და მხიარულების მოპოვებას ვიწყებ. არაჩვეულებირვი გეგმაა და თან უკვე მუშაობს:
დასვენების პირველი დღეა და მე უკვე ერთი ბონუს ქულა მაქვს, რადგან სულ ახლახანს გავაანალიზე, რომ ბოლო 3 წლის განმავლობაში მიღებული მათემატიკური ცოდნა, პირველად გამოვიყენე რეალურ ცხოვრებაში.
ჰოდა საახალწლოდ თქვენთვის წარმატებულ, შინაარსიან 2018-ს, ხოლო ჩვენთვის – სასწავლო წლის ისე დასრულებას ვისურვებდი, როგორც ჩვენი მათემატიკური წვალება დასრულდა: მეორე დღეს a მაინც ვიპოვეთ.

it;s over gif-ის სურათის შედეგი

school is over gif-ის სურათის შედეგი

მე, “Stranger Things” და გაბრაზებული მშობლები

“Stranger things” ანუ “უცნაური ამბები” ის სერიალია, რომელსაც გამოსვლისთანავე თავს ვარიდებდი. მიზეზი ისეთივე სულელურია, როგორც ის, რაც მაიძულებდა, რომ მისი ყურება არ დამეწყო – საშინელებათა ჟანრისააო, მეუბნებოდნენ. რადგან, მე და  საშინელებათა ჟანრის ფილმებს არცისე სასიამოვნო ისტორიები გვაკავშირებს, გადავწყვიტე,  აუტკივებელი თავი ტყუილად არ ამეტკივებინა 🙂  მას შემდეგ ერთი წელი გავიდა. ამ დროის განმავლობაში მშვიდად ვცხოვრობდი: არც საახალწლო განათებებს ვუყურებდი ამრეზით და არც რიცხვ “თერთმეტს” ჰქონდა განსაკუთრებული მნიშვნელობა. მაგრამ გამოვიდა მეორე სეზონი, გადაიბუგა ინტერნეტი სერიალთან დაკავშირებული პოსტებით… მეგონა, რომ ცდუნებას ისევ ვძლიე. რომ გადავიტანე, გადავაგორე როგორღაც ეს ტალღა, მაგრამ ჩემი მეგობარი, ქალბატონი მარიამ ქშუტაშვილი, რომელიც შენიღბულად დამემუქრა ბლოგში მომიხსენიეო, ერთ მშვენიერ საღამოს კატეგორიულად მთხოვს, “უცნაურ ამბებს” მიადექიო. როცა მიხვდა, რომ ჩემნაირი ჯიუტი ადამიანის გადმობირება მარტივი არ იყო, თავისთან დამპატიჟა. ანუ,  ფაქტობრივად, გამოსავალი არ დამიტოვა. თუმცა მეგობრები არ იტყუებიან და სიმართლეს გეტყვით: რეალურად, მას შემდეგ დავთანმხდი, როცა ახალი სერიალის ყურება, წიწაკის ჩიფსების უზომოდ ჭამის მორიგ შანსად აღვიქვი. აი,  ასე აღმოვჩნდი, 80-იან წლებში, ინდიანას შტატში,  სულ უცნაურ პერსონაჟებთან და  კიდევ უფრო უცნაურ ამბებში.

სერიალი უკვე ჩავამთავრე და შთაბეჭდილება ერთ წინადადებაში?

ა ქ ა მ დ ე   ს ა დ   ვ ი ყ ა ვ ი ? !

stranger things postter-ის სურათის შედეგი

მოკლედ რომ ვთქვა, სერიალი “ამოტრიალებული სამყაროსა” და ჩვენი სამაყაროს დაპირისპირებაზეა, სადაც სხვადასხვა ასაკის პერსონაჟები(ბავშვები, მოზარდები, ზრდასრულები), სხვადასხვანაირად ცდილობენ გაუმკლავდენენ საერთო გასაჭირს. ძალიან კარგი რამეა: თან დაძაბული, თან ჩამთრევი, თან ჩახლართული, თან ემოციური და თან სასაცილოც(უსაყვარლესი დასტინის დამსახურებით ❤ ). შეხვდებით საინტერესო პერსონაჟებს, საინტერესო წარსულით.  და როგორც კარგ ფილმს/სერიალს/წიგნს ახასიათებს, სულ დაგავიწყებთ რა რეალობაში ცხოვრობთ, ტელეპათიურად დაუკავშირდებით პერსონაჟებს, მათ ტკივილს გულთან მიიტანთ, შეგეცოდებათ, გაგიხარდებათ, იტირებთ და ა.შ.

სერიალი იმდენად მომეწონა, რომ მთელი 19 ნოემბერი მეორე სეზონის ყურებას შევალიე, ანუ კვირა დღის 9 საათი მასზე დავხარჯე. არადა, მერწმუნეთ, არ ვაპირებდი. ვიფიქრე, ერთ სერიას ვუყურებ, ვნახავ რა მიმართულებით გრძელდება და ვიმეცადინებ-მეთქი. მერე არც მეორე სერიას ვაწყენინე. მერე რაღაც საინტერესოდ წავიდა: “ერთიც და ვიმეცადინებ”. მაგრამ ვინ გაცალა? იქ ერთი პერსონაჟია გასაჭირში, იქ მეორე რაღაცას გეგმავს.  რა გულით უნდა მიატოვო, უმებრტო ეკოს არ იყოს, მათთან ხომ ერთგვარი ხელშეკრულება გაქვს გაფორმებული ერთგულების შესახებ? ასე შევრჩი და ასე გადამხდა თავს ჩემებური დამბდურა ამბავი:

Continue reading “მე, “Stranger Things” და გაბრაზებული მშობლები”

18 ტიპის მოსწავლე და მათი სუპერძალები

თქვენ რომელ კატეგორიას მიეკუთვნებით?

***

სკოლა არაფერი იქნებოდა, რომ არა კლასელები და მათთვის დამახასიათებელი უცნაური თუ სახალისო თვისებები. სკოლაში სიარულის საკმარისი გამოცდილებისა და საფუძვლიანი დაკვირვებების შემდეგ, გადავწყვიტე, მორიგი სასწავლო კვირა ცოტათი გამეხალისებინა. შესაბამისად, გამოვკითხე სკოლის გარე მეგობრები, ვინიშნე რაღაცები, დავჯექი და ბავშვები, მათ შორის საკუთარ თავიც, რაღაც კონკრეტულ კატეგორიას მოვარგე. რაც მთავარია, აღმოვაჩინე, რომ ყველა ტიპის მოსწავლეს, თავისი სუპერძალა ჰქონია.

ამიტომ, მოდით, ცოტა ვიმაიმუნოთ, თქვენი თვითშეფასებაც ცოტა ავამაღლოთ და მოვყეთ ამბები მოსწავლეებზე, რომლებსაც სუპერძალები აქვთ.

1. ათოსნები

აი, ხალხი: სულ ჭკვიანები, სულ მოწესრიგებულები, სულ მომზადებულები. ისინი შესაშური პასუხისმგებლობის შეგრძნებითა და გამჭრიახი გონებით, ახერხებენ, ყველა საგანში მაქსიმალური შედეგი აჩვენონ. როგორ გამოსდით, არ მკითხოთ. ზოგიერთ ათოსანს მეცადინეობის გარეშე შეუძლია სრულიად დამსახურებული შეფასება მიიღოს!

სამწუხაროა ის, რომ დღესდღეობით, ზოგიერთ სკოლაში, ასეთ ჭკვიან ხალხს გაუთავებლად დასცინიან და შეუფერებლად ექცევიან. მაგალითად, გავრცელებული ზედმეტსახელია “შკოლნიკი”, რომელიც რუსული სიტყვაა და  მოსწავლეს ნიშნავს, ანუ იმის თქმა მინდა, რომ რეალური მნიშნელობით ყველა მოსწავლე “შკოლნიკები” გამოვდივართ და რატომ არის ეს ასეთი სასაცილო?!

არადა, სერიოზულად მაგრები არიან.

სუპერძალა? რა თქმა უნდა, მათი ნიჭი.

S L A Y

slaying gif-ის სურათის შედეგი

2. ნახევრად-მძინარეები

ეს ჩემი კატეგორიაა. მე სწორედ იმ ტიპის მოსწავლეებს მივეკუთვნები, რომლებიც, მნიშვნელობა არ აქვს საკმარისად ეძინათ თუ არა, მთელი დღის განმავლობაში ნახევრად-მძინარეები დაიარებან.

სუპერძალაც გვაქვს: სულ თვალები გვეხუჭება.

იმიტომ, რომ ძილი ჩვენი ჰობია.

Sleeping GIF - Sleeping GIFs

3. “ძველი ბიჭები”

ო, ღმერთო ჩემო.

ძაან ქურდული და ძაან ქუჩური ამბები.

ასეთი მოსწავლეები ორ ძირითად კატეგორიად იყოფიან: ისინი, რომლებიც თავისთვის, წყნარად არიან და ისინი, რომლებიც ყველაფერს გააკეთებენ, ყველას შუაწუხებენ, ოღონდაც ყურადღება მიიქციონ. ყურადღების მიქცევას კი როგორც წესი იდიოტური, უმეტეს შემთხვევაში გამოგონილი, ამბების მხატვრულად თხრობით ახერხებენ(მაგალითად, რამდენი დალიეს, ვინ ცემეს და ა.შ). ეს უკანასკნელნი გამაღიზიანებლები არიან, რადგან მათი “მაგარი ტიპობის” დასამტკიცებლად, ხშირად სხვების დაცინვა და დამცირება სჭირდებათ.

ყველაზე ცუდი კი ის არის, რომ მათ ეს ძალიან მოსწონთ.

oh come on gif-ის სურათის შედეგი

მაგრამ ნუ გგონიათ, რომ სუპერძალა არ გააჩნიათ: ყველაზე კარგად გამოსდით “ბლატაობა”. შესაბამისად, საკმაოდ დიდი ფანტაზიის უნარის გამო, შთამბეჭდავ ამბებს იგონებენ.

4. ჩამაკიაჟებულები

გამოპრანჭულები, ყოველთვის მოდურად ჩაცმულები, გაბედულები და პოპულარულები. ისინი, ნამდვილად შესაშური თავდაჯერებულობით, ყოველ დღე ანათებენ.

ეს ყველაფერი კი კარგია, მაგრამ ხანდახან იმდენი გადატვირთული მაკაჟით დადიან, (ძირითადად 7-8 კლასელები) რომ სტუდენებ გეგონებათ.

არადა, საპირფარეშოში თუ ოდესმე მათი გამოპრანჭვის პროცესს შესწრებიხართ, დამეთანხმებით, რომ ისინი ყოველგვარი “შპაკლის”(FunFact: “შპაკლის” ქართული შესატყვისია “ფითხნა”) გარეშე, ბევრად უფრო ლამაზები არიან.

სუპერძალა: ყოველთვის ფორმაში რჩებიან.

2ee68-putting2bon2bmakeup1

Continue reading “18 ტიპის მოსწავლე და მათი სუპერძალები”

ხმაურის გარეშე

ღამის ქალაქი ლამაზია. ლამაზი და იდუმალი. ჩვენ, გრძელი სეირნობის შემდეგ დაღლილები, შეფუთულები, ცხელი ყავით ხელში, ხალხით დაცარიელებული პარკის კიდეში ვსხედვართ და წინ გადაშლილ ხედს გადავყურებთ. იმ ხედს, რომელიც დილაობით სრულიად ჩვეულებრივი და გაყინულია. უცებ ბოლო პერიოდში წაკითხული სტატია მახსენდება, სადაც უმბერტო ეკო ამბობს, რომ უკვე იმდენად მივეჩვიეთ ხმაურსა და ქაოსს, რომ მის გარეშე აღარ შეგვიძლია ცხოვრება. მაშინ, იმის გაანალიზებამ, რომ ეკო სრულიად სიმართლეს ამბობდა, ცოტა არ იყოს შემაშინა. სწორედ ამიტომ ამოვყავი თავი, ღამე, უახლოეს მეგობართან ერთად ყველასგან მოშორებით, საოცარ სიჩუმეში. ჰოდა გეტყვით, რომ შუაღამეს სეირნობა და გრძელი, საინტერესო საუბრები მნიშვნელოვან ადამიანთან, სიცოცხლისთვისაა აუცილებელი. ეს ერთგვარი თერაპიაა, რომლის შემდეგაც დამღლელი კვირის დასასრულს თავს ასმაგად უკეთ იგრძნობთ.

ღამის ქალაქისთვის ცქერა ნამდვილად განსაკუთრებულია: სიჩუმეა, მაგრამ ჰაერში ჩამოკიდებულ ყოველ უთქმელ სიტყვას ხედავ და ყოველ დამალულ ემოციას გრძნობ. ამიტომ ლაპარაკს იწყებ. თუმცა შენც ვერ ხვდები, მეგობარს ელაპარაკები თუ საკუთარ თავს. შესაბამისად, ჩვენც ისე მოვიქეცით, როგორც მთვარემ გვიკარნახა-  ჩამოვწყვიტეთ უთქმელი სიტყვები და ამბებად ვაქციეთ.

ჰოდა, ის დავასკვენი, რომ წინ გადაშლილი ხედი კი ლამაზია, მაგრამ ბოლომდე გულწრფელი საუბარი, ბოლომდე გულწრფელი ხარხარითა თუ ცრემლებით – უფრო ლამაზი.

წარმოუდგენლად სასიამოვნოა, როცა ზიხარ და გაცქერი სამყაროს, რომელიც იმ მომენტში შენ გარეშე არსებობს.

წარმოუდგენლად სასიამოვნოა, როცა არა მნათობი სახლებისა და გადატვირთულ ქუჩებში გაბატონებული ქაოსის, არამედ ისევ საკუთარი ისტორიების ნაწილი ხდები.

ეს შენს თავთან დაბრუნებაა. თავთან, რომელსაც ასე მონდომებით გავურბივართ და ფიქრებთან, რომელსაც ხელოვნური ხმაურით ვფარავთ.

23283190_2069492986613813_548289609_n