გახსოვს, ცაში ბოლოს როდის აიხედე?

შენ დაუსრულებლად დარბიხარ, არასდროს ჩერდები – არც მაშინ, როცა გწყურია, არც მაშინ, როცა ამოსუნთქვა გჭირდება. დარბიხარ და იმის ილუზიაში ცხოვრობ, რომ რაღაცას აკეთებ, საკუთარ კვალს ტოვებ, წინ მიიწევ და მწერვალსაც უახლოვდები. მაგრამ მერე, ერთხელაც, როცა ირგვლივ მიმოიხედავ, აღმოაჩენ, რომ ის შენობები, ის ხეები, ის მანქანები, ადრეც შეგხვედრია. აღმოაჩენ, რომ წრეზე დარბიხარ. და მერე შეეკითხები საკუთარ თავს: ” აქ რას ვაკეთებ?” და არ იქნება არანაირი პასუხი. არანაირი პასუხი უზარმაზარ სამყაროში, პატარა კითხვაზე.

მითხარი, გახსოვს, ცაში ბოლოს როდის აიხედე?

არა, არ გახსოვს. არ გახსოვს, იმიტომ რომ თავჩარგული დარბოდი და  ზედმეტად დაკავებული იყავი სხვა მნიშვნელოვანი და სერიოზული საქმეების კეთებით.

მონოტონურობა, მეგობარო. ეს მღრნელი მონოტონურობა… ვერც კი გრძნობ, როგორ ნელა გჭამს და გაუფერულებს.

რუტინული დღეები, პარაზიტი ერთფეროვნებითა და ყოველდღიურობის დაჟანგული ჯაჭვით.

და ობობის ქსელებში გახვეული შიში.

მათ შენ ცა წაგართვეს, გესმის?

ჰოდა ერთი წუთით, ერთ წუთით მაინც გაჩერდი და ცაში აიხედე. შეხედე ვარსკვლავების ციმციმს და მოუსმინე მათ ჩურჩულს.

ცაში აიხედე და საკუთარ თავს ჰკითხე: ცხოვრობ თუ არსებობ?

cf299fc39a7a68ce7cfd1513c581af36

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s